วันอังคารที่ 21 ตุลาคม พ.ศ. 2557

หนมปังเดอะซีรี่ย์ ตอนที่ 5


"ไม่เอาของแถมได้มั้ย" T^T

ขออิชั้นใส่จุดไข่ปลายาวสามกิโลเมตรในบล็อกได้มั้ยเค๊อะ หึหึ..เพราะเชื่อว่าหลาย ๆ คนเมื่อพูดถึงของแถม ก็มักจะบอกว่า ดีจะตาย..ซื้อไรก็ได้แถมดั้ว แต่กรณีถ้าเป็นแมวแบบที่อิชั้นเจอนี่ล่ะ อยากได้ของแถมกันม๊ายยยย....

.......

สองอาทิตย์ผ่านไปไวซื่อ ๆ ฮ่ะ

หลังจากที่อิชั้นเพียรพยายามเอาอาหารเปียก,อาหารเม็ด ไปล่อไอ้เจ้าหนมปังให้ออกมาจากใต้อ่างซิงค์หลังบ้านน้องสาวทุกวัน ซึ่งแน่นอน เหตุการณ์เหล่านั้นก็มักจะมีตัวเจือกสีเหลือง ๆ มาคอยแจมกินด้วยตลอด


จิ้มยื่นให้ไอ้ตัวเล็กที..ไอ้ตัวใหญ่ก็ร้อง..ม๊าวววว..ที สรุปก็คือ อาหารซองหนึ่งซอง แบ่งเป็นของน้องซะครึ่งของไอ้พี่ตัวเหลืองซะครึ่ง..

แต่อิชั้นหารู้ไม่ว่าท่าทีอันแสนจะเป็นมิตรของไอ้เจ้าแมวเหลือง มันทำให้เจ้าหนมปังรู้สึกวางใจในตัวอิ่เจ๊มากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดในเช้าวันหนึ่ง อยู่ดี ๆ ไอ้เด็กกิ๊กก๊อกก็ค่อย ๆ โผล่หัวออกมาจากใต้อ่างล้างจานด้วยท่าทางกลัวๆ กล้าๆ


"ไง....." อิ่เจ๊พยายาทอดน้ำเสียงนุ่ม ๆ ถนัดนักล่ะไอ้เรื่องหลอกเด็กนี่ "..ออกมาแล้วเหรอลูก มาๆ ไม่ต้องกลัว มากินข้าวกันก่อนเร้ว เดี๋ยวเจ๊จะไปทำงานแล้ว"


ขณะที่ไอ้ตัวเล็กโผล่หัวมากลางแจ้งมากขึ้นเรื่อยๆ ไอ้เหลืองก็เปิดเกมรุก !! สีตรูดอิชั้นหนักข้อขึ้น (บ๊ะ !!??) ...แน่นอนว่าอิชั้นต้องคอยดันมันออกไปไกล ๆ ตัวตลอด ไม่ใช่รังเกียจรังงอนหรอกฮ่ะ ช่วงนั้นก็แอบเอ็นดูมันขึ้นมามั่งแระ ก็อย่างว่า น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน แต่หัวใจอ่อนๆ..ของเจ๊จะทนได้ยังงาย)..แต่เรื่องของเรื่องคือ กลัวมันตบไอ้หนมปังนี่ล่ะ


สงสัยไอ้เด็กตะหมูกดำมันคงคิดว่า..ขนาดไอ้เหลืองตัวโตกว่ามันตั้ง 3 เท่า ยังวางใจอิ่เจ๊เลย ไหนลองออกไปมั่งสิ เจ๊คงไม่จับมันไปกินหรอกมั๊ง..

ระหว่างนั้นไอ้เหลืองก็ยังพยายามทำคะแนนกับอิ่เจ๊ฮ่ะ..นอกจากจะพยายามยึดคืนพื้นที่แถวบริเวณตรูดแล้ว มันยังพยายามยื่นมือมาตบไอ้หนมปังทุกครั้งที่หนมปังเข้าใกล้ แต่ดูเหมือนหนมปังมันจะเป็นเด็กขาดแม่..ที่พยายามยึดแมวตัวโตกว่าตัวนี้เป็นสรณะ เพราะแม้ว่าไอ้เจ้าเหลืองจะพยายามแยกเขี้ยวยิงฟันให้อย่างไร หนมปังก็ยังเดินย่อง ๆ หน้าจ๋อย ๆ เข้าหาอยู่เรื่อยๆ...

"เฮ้ย..เหลือง อย่าตบน้องสิ" อิ่ชั้นปรามไอ้แมวใหญ่ตลอด ๆ ขณะเดียวกันก็พยายามจะไม่ทำให้ไอ้แมวเล็กตกใจ เดี๋ยวมันจะวิ่งหนีหายไปซะอีก

โชคเข้าข้างหรือเพราะความตั้งใจจริงของอิ่เจ๊เป็นผลก็ไม่รู้อ่ะนะคะ เพราะวันถัดมา เมื่ออิ่ชั้นลงไปเรียกหา เจ้าหนมปังมันก็ยอมโผล่หน้าจ๋อยๆ ซี่โครงเล็กๆ เดินกระย่องกระแย่งด้วยความเร็วประมาณทากคลานออกมาจากที่ซ่อน


ดมนิ้วกันนิดหน่อย คงพยายามพิสูจน์กลิ่นเหม็ดบูดของคนที่ยังไม่ได้อาบน้ำ..5555+


ไง...เป็นเด็กจร อดมื้อกินมื้อ ทนหนาวทนเปียกฝน พอรึยังลูก..


มาอยู่กับเจ๊เอามั้ย....บ้านเจ๊อบอุ่นนะ มีข้าวให้กินทุกมื้อ มีกอดให้ทุกวัน หนูจะได้ไม่ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ โดนแมวตัวอื่นไล่กัด ไล่รังแกบ่อยๆ ไง


 ไหนดูสิ...ต้องพาไปเสริมดั้งก่อนเข้าบ้าน AF มั้ย..คริ คริ


ห้านาทีถัดจากนั้น เราก็รักกันค่ะ 5555

หลายคนมีคำถาม....แล้ว "ไอ้เหลือง" ล่ะ แล้วกลับมาดูวิวัฒนาการของเจ้าสองเสือคู่นี้กันใหม่ในตอนหน้านะคะ

...............

วันจันทร์ที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2557

หนมปังเดอะซีรี่ย์ ตอนที่ 4


มัวแต่วุ่นวายกับงานการจนไม่ได้เขียนไดอารี่แมวเหมียวซะร่วมสองเดือนเลย ชีวิตไหงมันรันทดขนาดนี้ 555 เอาเนาะ มีงานก็ทำกันไป ยังไงซะบ่นว่างานแยะก็ดีกว่าบ่นว่าตกงานล่ะน่ะ

..........

ช่วงที่อิ่เจ๊พยายามผูกมิตรกับไอ้เด็กตะหมูกดำที่ระหกระเหเร่ร่อนมาจ๊ะเอ๋กันในวันหนึ่งเข้า เป็นช่วงที่ต้องใช้ความอดทนค่อนข้างมากเลยแหละฮ่ะ

อาจจะเป็นเพราะว่าเจ้า "หนมปัง" เป็นแมวเด็กที่ไม่เคยถูกต้อนรับมาก่อน และคงจะถูกไล่ตีไล่แห่มาจากที่ไหน ๆ ทำให้ความไว้วางใจในตัวมนุษย์อยู่ในระดับที่ต่ำถึงต่ำมาก

ช่วงอาทิตย์แรกที่อิ่เจ๊พยายามเอาอาหารไปประเคนให้ ไอ้เด็กหยองกร็อดตัวนี้ก็ไม่ค่อยจะยอมออกมาให้เห็นตัวเต็มๆ หรอกนะคะ ได้แต่คุดคู้อยู่ใต้กล่องกระดาษมั่ง ใต้ซอกหลืบโต๊ะม้าหินอ่อนเก่าๆมั่ง ใต้ซิงค์อ่างล้างจานหลังบ้านน้องสาวมั่ง แต่อิ่เจ๊ก็เพียรพยามที่จะทำให้มันอิ่มท้อง ไม่หิวไม่โหยอย่างเต็มที่ จนกระทั่งช่วงหลัง ๆ ดูเหมือนมันจะตื่นกลัวอิ่เจ๊น้อยลงแต่ก็ยังไม่ยอมออกมาให้จับหรือสัมผัสตัวอยู่ดี


หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป..เหตุการณ์พลิกผันก็เกิดขึ้นฮ่ะ

เช้าวันนึง..หลังฝนตกเพิ่งหยุดหมาด ๆ อิ่เจ๊ก็ได้เวลาเทอาหารเปียกแล้วจะเอาลงไปให้ไอ้เจ้าตัวเล็ก พอโผล่หน้าออกจากประตูหลังบ้าน ก็ได้ยินเสียงร้อง ม๊าวววว....โหยหวนของแมวใหญ่ตัวนึงเข้า

ด้วยความที่ช่วงหลังๆ เรด้าจับสัญญาณแมวเริ่มทำงานดีขึ้น (คือแทบจะเห็นแมวทุกตัวที่สิงอยู่ตามส่วนต่างๆ ของโลก) อิ่เจ๊ก็บังเอิ้นนน..เห็นไอ้เจ้าแมวใหญ่ตัวสีส้ม ๆ ปีน ๆ หาทางออกจากลูกกรงเหล็กหลังบ้านน้องสาวเข้าให้

"ไงแก..เข้าไปได้ยังไงล่ะนั่น แล้วนี่จะออกได้รึเปล่าเนี่ย"

"ม๊าววววว...." มันร้องตอบฮ่ะ คงนึกแปลกใจอยู่หน่อยๆ ล่ะมั๊ง ว่าร้อยวันพันปีไม่เคยมีมนุษย์คนไหนแวะคุยด้วย แล้วยัยตัวเล็กนี่มันเป็นใคร..ถึงได้แวะถามไถ่กันแบบนี้

"หิวป่าวล่ะ...." อิ่เจ๊ลังเลที่จะเดินต่อ.....ในมือก็ถือถ้วยอาหารเปียกอยู่ (ช่วงนั้นยังไม่มีอาหารแมวเป็นกิจจะลักษณะ มีแต่อาหารเปียกของน้องหมา จริงๆ ก็ของพี่ครีมนั่นล่ะ แฮ้ปมาเฉพาะกิจก่อน) ก็เลยลองใช้ตะเกียบจิ้มอาหารหมายื่นให้ไอ้เจ้าแมวเหลืองดูสักชิ้นดิ๊..ว่ามันจะกินมั้ย

โฮ๊ะ...ไวยังกะงูฉกอ่ะ ไอ้ตัวเหลืองฉกอาหารแมวอย่างว่อง ท่าทางคงจะหิวมาก

แต่อิ่เจ๊หารู้ไม่ว่าการทำเช่นนั้น ทำให้เกิด "ภาระข้อผูกพัน" บางอย่างระหว่างคนกับแมวอ่ะ เพราะพออาหารชิ้นนั้นหลุดเข้าปากไอ้ดอกขจร มันก็เหมือนอิ่ชั้นทำสัญญารับรักมันอย่างไม่ตั้งใจไปครึ่งตัวละ !!

"ม๊าวววววววววววว...." ไอ้เหลืองดิ้นรนพยายามจะออกมาหาอิ่เจ๊ให้ได้ ท่าทางจะเป็นแมวตัวผู้แฮะ เพราะแม้จะผอมจนกระดูกซี่โครงหลังขึ้น แต่ขาก็ใหญ่ ไข่ก็โต เอ๊ย..อิ่ตอนนั้นยังไม่ได้สังเกตไข่ 555 แต่ค่อนข้างแน่ใจล่ะ ว่ามันเป็นตัวผู้

ประเด็นก็คือ...อิชั้นไม่ได้คิดจะเอาอาหารมาให้มันนะเค๊อะ แต่จะเอามาให้ไอ้หนมปังต่างหาก


"ม๊าวววว..." ที่สุดมันก็ออกมาจนได้ แล้วก็รีบรี่เอาตัวมาถู มาไถ คือทำทุกอย่างเพื่อที่จะทิ้ง "กลิ่น" ของความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของในตัวอิชั้นให้มากที่สุด

"อะไรของแกเนี่ย......." อิ่เจ๊พยายามผลักมันออกไปซ้ำแล้วซ้ำอีก..ไรวะ..จู่ ๆ ก็จะมาจับจองกันง่ายๆ ซะงั้น

"ม๊าววววว...." น้ำเสียงออดอ้อน ออเซาะ เจ้าเหลืองพยายามทุกวิถีทางที่จะได้แหล่กอาหารเปียกที่อิชั้นถือไว้ในมือ

อิชั้นหน้านิ่วคิ้วขมวด ขำก็ขำ รำคาญมันก็รำคาญ กลัวว่ามันจะกัดไอ้เจ้าหนมปังด้วย เพราะตอนนี้ไอ้แมวกิ๊กก๊อกตัวน้อย มันคลานกระดุ้บ ๆ มารออาหารเปียกอยู่ใต้อ่างล้างจานแล้ว


"เอ้า ๆ ให้แกด้วยก็ได้ แต่อย่ากัดน้องนะเฟร้ย" อิชั้นจิ้มอาหารเปียกให้มันสลับกับการจิ้มส่งให้ไอ้เจ้าหนมปังที่นั่งคุดคู้เป็นอึ่งอ่างอยู่ใต้อ่างซิงค์ทีละชิ้น

....นับตั้งแต่วันนั้น ผ่านมาอีกหลายวัน...อิชั้นก็ไม่เคยหลบเลี่ยงการเรียกค่าคุ้มครองจากไอ้เหลืองได้เลย T^T

.................




วันเสาร์ที่ 20 กันยายน พ.ศ. 2557

หนมปังเดอะซีรี่ย์ ตอนที่ 3


เกือบจะเป็นไดอารี่รายปีละ 555+ จำไม่ได้ว่าเขียนไดอารี่ในบล็อกนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เอาเป็นว่าท้าวความเดิมจากตอนที่แล้วสักเล็กน้อยละกันเนอะ

ตอนที่แล้วอิชั้นเล่าให้ฟังนิดนึงแล้วฮ่ะ ว่าจู่ ก็มีอิ่แมวเด็กหน้าแปลกที่หลงขึ้นมาอยู่บนชั้นสองของบ้านโดยไม่ได้เชื้อเชิญ แถมยังเที่ยวเล่นซ่อนแอบตรงโน้นตรงนี้ให้อิ่เจ๊ตื่นเต้นเล่นเป็นพัก ๆ เป็นแบบนี้อยู่สักราวๆ 3-4 วันได้น่ะนะคะ

จู่ๆ มาวันนึง หลังจากออกจากที่ซ่อนสุดท้ายก็คือ ตู้เสื้อผ้าเก่าที่ไม่ได้ใช้อะไรแล้วไปอย่างถาวร อิชั้นก็บังเอิ้นนนน..เห็นแมวลูกแมวฝูงนึงกับแม่แมวสีดำนั่งงอก่องอขิงตากแดดอยู่ที่บนโต๊ะม้านั่งหินอ่อนตัวเก่าหลังบ้านเข้าให้อ่ะ

เล็งจากระยะไกลซึ่งอิชั้นยืนอยู่แล้ว (อิ่ตอนนั้นกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่บนระเบียงชั้นสอง) แม่แมวดำตัวนี้ก็คงจะถูกจับมาปล่อยพร้อมเด็ก ๆ ทั้งพรวน นับหัวหลิม ๆ เล็ก ๆ ที่ผลุบเข้าผลุบออกหลังบ้านน้องสาวได้ทั้งสิ้น ลูกแมวก็คงจะมี 4 ตัว รวมแม่แมวด้วยเป็นห้า..แหม..ช่างเป็นครอบครัวใหญ่ได้ใจเอาซะจริงๆ


หะแรกอิชั้นก็ยังมองหาไอ้เจ้าเด็ก "หนมปัง" อยู่ฮ่ะ คือ...แน่ใจมาก ๆ ว่ามันคงจะเป็นหนึ่งในลูกแมวหัวหลิมพวกนี้ แต่มองยังไงก็ไม่เห็น โน่นแน่ะ ล่วงเข้าวันต่อมานั่นล่ะ อิ่เด็กหนมปังถึงออกมานั่งกระดูกโปนอยู่กับแม่

"หนมปัง..." อิชั้นลองเรียกดูจากบนระเบียงชั้นสอง ได้ผลฮ่ะ ไอ้เด็กหน้าดุตวัดสายตาบอกบุญไม่รับจิกขึ้นมาถึงบนระเบียงบ้านนี่



เออเว้ย..นี่แสดงว่าไอ้ที่มันหายไปช่วงหลายวันที่ผ่านมานี่ แสดงว่ามันลงไปอยู่กับแม่แล้วก็พี่ๆ น้องๆ มันสินะ ว่าแต่..มันมีอะไรกินรึเปล่าเนี่ย

แน๊..ยังอุตส่าห์เป็นห่วงมันอีก..

ที่สุดอิ่เจ๊ก็ต้องลากสังขาร หัวฟูๆ ในชุดนอน หอบเอาถ้วยอาหารเปียกของพี่ครีม (พี่หมาที่บ้าน) ลงไปที่พงหญ้าอีกจนได้

"ปัง..หิวป่าว กินข้าวกันมั้ย" ยังไม่ทันจะถึงตัวเลยฮ่ะ แค่ส่งเสียงกับลากประตูแกร๊ก ๆ ออกไป แม่แมวกับลูกแมวทั้งสี่ก็เผ่นแน่บ...

เหลืออิ่เจ๊ยืนหัวโด่ มือนึงถือถ้วยอาหารหมา อีกมือนึงชูตะเกียบสำหรับจิ้มอาหารเปียก(เผื่อมันไม่ยอมออกมากิน) ท่ามกลางเสียงหริ่งหรีดเรไรอ๊อดแอ๊ดดด อี๊ดอ๊าดดด..พงหญ้าและเศษขยะหลังบ้าน (โรแมนติคโพดๆ)


เป็นภาพที่น่าดูซะจริงๆ (ช่างกลมกลืนกับโลเคชั่น... !!) T^T

อดทนยืนอยู่สักพัก ขณะที่สายตาสอดส่ายหาหมู่แมวไปเรื่อย ๆ สุดท้ายก็เห็นหูลายๆ จิ๋ว ๆ ของแมวเด็กตัวนึงในรั้วเหล็กหลังบ้านน้องสาวเข้าให้

....ฮั่นแน่ะ !!...

อิ่เจ๊เดินไปชะโงกดู..


.....แฟร่รรรรร....อิ่แมวเด็กกระดูกโปนร้องทักทาย (ทักทายแน่เหร่อะ...555+??!!)

"อยู่นี่เอง..หิวมั้ยลูก..." อิชั้นเอาน้ำเย็นเข้าลูบ "..มา ๆ ออกมากินข้าวก่อนมา เจ๊มีอาหารเปียกของพี่ครีมมาให้"

....แฟร่รรรรรรรรรร....งื่ออออออ..........เสียงขู่มุมต่ำยังคงดังลอดออกมาจากกองกล่องกระดาษที่มีแมวเด็กตัวนึงหลบอยู่

เอาล่ะ เมื่อไม่ยอมออกมาก็ไม่เป็นไร..อิ่เจ๊คิดว่ามันคงจะกลัวแหละ ก็เลยวางถ้วยอาหารเปียกพี่ครีมไว้ให้ไอ้เด็กจมูกดำเห็น

"เจ๊วางถ้วยอาหารไว้ตรงนี้นะ ออกมากินนะลูก จะได้ไม่หิว"

ว่าแล้วก็วางลงตรงช่องว่างข้างหน้า แล้วก็ค่อย ๆ ถอยหลบมาแอบมองอยู่อีกฝั่งหนึ่งของกองเศษไม้

ได้ผลฮ่ะ ไม่ถึงห้านาทีถัดมา อิ่หนมปังก็ค่อย ๆ คืบคลานออกมากินอาหาร (นี่แกเป็นหนอนชาเขียวเหรอยะ)


ทำตัวเป็นสาวซุ่มโป่ง ภารกิจส่องแมวกินข้าว..ฟามสามารถเท่านี้พอจะสมัครเป็นช่างภาพชีวิตสัตว์ป่าเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิคได้มั้ยฮะ ??



ในตอนหน้าเรามาดูวิธีผูกมิตรกับแมวเด็กของอิ่เจ๊กันนะคะ แล้วกลับมาพบกันได้ใหม่ในครั้งหน้าค่ะ



วันพุธที่ 20 สิงหาคม พ.ศ. 2557

เจ้าหนมปัง ตอน เดี๋ยวก็ผลุบ เดี๋ยวก็โผล่


หลังจากที่ปล่อยไอ้เด็กตัวเหี่ยวไว้ที่ระเบียงหลังบ้าน โดยทิ้งสเบียงไว้ให้นิดหน่อย เผื่อว่ามันจะกล้าออกมากิน อิชั้นก็แว่บออกไปทำงานฮ่ะ แต่ก่อนหน้านั้นก็มีแวะบอกกล่าวคุณนายของบ้านไว้หน่อยนึง ว่ามีแมวหลงมาอยู่ข้างบนตัวนึงนะ เพราะคิดว่าให้คุณนายรับรู้ไว้หน่อย เผื่อจะได้กักตัวพี่ครีมเอาไว้ข้างล่าง ไม่ขึ้นมาไล่ฟัดแมวข้างบนเข้าให้


แต่การณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้นฮ่ะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคุณนายแม่ไม่อยากให้มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแมวอยู่บนบ้าน หรือเป็นเพราะอิชั้นเปิดประตูระเบียงทิ้งไว้กันแน่ เพราะพอกลับมาจากที่ทำงาน..อิ่เด็กหลงแม่ก็หายตัวไปซะแระ...

เอาเถอะ..นาทีนั้นอิชั้นคิดว่า ก็ดีแล้ว...บางทีมันอาจจะแค่หนีแม่ออกมาเที่ยวแล้วหาทางลงจากชั้นบนบ้านของอิชั้้นไม่เจอ ในเมื่อมันหาทางลงเองได้แล้ว ก็แล้วกันไปเต๊อะ..


อิ่เด็กเหี่ยวสีเปรอะหายหน้าไปสองวันฮ่ะ...ค่ำคืนนึง ช่วงที่อิชั้นนั่งส่องเฟสชาวบ้านอยู่อย่างเมามัน จู่ ๆ หางตาก็เห็นตัวอะไรย่องตะคุ่ม ๆ มาจากใต้ตู้เสื้อผ้าด้วยฝีเท้าเงียบกริบ

"เฮ่ย...." อิชั้นอุทานอยู่ในใจ นึกว่าตัวเองตาฝาด...

...ไอ้เด็กหลงแม่ตัวนั้นนี่นา...

ป๊าดดด..อิชั้นเผลอยิ้มที่มุมปาก นึกว่ามันเหาะระเห็จลงจากชั้นบนบ้านไปเรียบร้อยไปตั้งแต่เมื่อสองวันที่แล้วละ นี่แสดงว่ามันแค่ย้ายที่ซ่อนอย่างงั้นเหรอ

ไอ้เด็กซี่โครงบานเงยหน้าขึ้นสบตาอิชั้น แล้วก็ค่อย ๆ กรอเทปกลับ..หุหุ คือค่อย ๆ เดินถอยหลังช้า ๆ ถอยกลับเข้าใต้ตู้ไปอย่างหน้าด้านๆ

มันคงคิดว่า...ซรวยแระ อิ่เจ๊ตัวเล็กนี่ดันจับได้ซะละ ว่าตรูยังไม่ได้ไปไหน..แต่ช้าไปแล้วฮ่ะ เพราะ ณ.จุดนั้น อิชั้นได้เอาปูนป้ายหัวมันไว้เป็นที่เรียบร้อยแระ (ขออธิบายคำ่า เอาปูนป้ายหัวซึ่งเป็นสำนวนเก่าหน่อยนะฮะ เผื่อคนรุ่นใหม่ๆ จะไม่เข้าใจ เอาปูนป้ายหัว หมายถึง ตั้งเป้าหมายไว้กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือคนใดคนหนึ่งไว้แล้วว่าจะทำอย่างไร ประมาณนี้นะฮะ)

ค่ำนั้น อิชั้นรอจนดึก...ไม่ใช่อะไรหรอกฮ่ะ คือรอจนกว่าคุณนายแม่กับพี่ครีมจะเข้านอนซะก่อน แล้วก็คว้าไฟฉายพร้อมฉีกอาหารซองของพี่ครีมลากชุดนอนลายหมีไปก้ม ๆ เงย ๆ แถวใต้ตู้นั่นล่ะ

แล้วก็โป๊ะเชะ...อิ่เด็กตัวเปรอะนั่งตัวงอหน้าตาตื่น ๆ ส่งเสียงครืด ๆ อยู่ที่มุมหนึ่งใต้ตู้เสื้อผ้านั่น

"ไง..แก ชั้นนึกว่าแกลงไปแล้วนะเนี่ย หิวป่าวล่ะ"

อิ่เด็กมอมส่งเสียงครางในลำคอดังขึ้น พลางแยกเขี้ยวแสยะฟัน ซึ่งจากประสบการณ์อันช่ำชองในการเลี้ยงแมวสองตัวถ้วนมาสองปี...อิชั้นแปลได้ทันทีว่า...มันขู่ !!

"อีกละ ขู่ชั้นอีกละ อ่ะ ขู่ก็ขู่ไป ขู่ด้วยกินด้วยก็ได้เอ้า" อิชั้นใช้วิธีเดิมก็คือเอาไม้ตะเกียบจิ้มอาหารเปียกพี่ครีมยื่นเข้าไปใต้ตู้ พัฒนากว่าเดิมเล็กน้อยอิ่ตรงคราวก่อนนั่งคุดคู้ แต่คราวนี้แม่มมม..นอนพังพาบคว่ำกับพื้นเลย 555

เหมือนเดิมฮ่ะ อิ่เด็กตัวมอมแยกเขี้ยวแฟร่ดดด..แต่ก็ยอมกินอาหารด้วยท่าทางหิวโหย แป๊บเดียวเท่านั้นล่ะ อาหารทั้งซองก็เกือบหมดถ้วย

อิชั้นปล่อยให้มันได้คลายความกลัวด้วยการทิ้งมันไว้ตรงที่เดิมฮ่ะ ตั้งใจไว้ว่าถ้าพรุ่งนี้เช้ามันยังอยู่ ก็จะผูกมิตรกันด้วยอาหารอีก....อิ่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่า เอาวะ..ในเมื่อแกหลงมาแล้วยังไม่ได้หลงไป ตราบใดที่แกอยู่บนบ้านชั้นนี่ แกก็ไม่อดตายหรอก

คิดได้ดังนั้นอิชั้นก็เข้านอนฮ่ะ.....

เช้าขึ้นมา เพิ่งจะแหกขี้ตาตื่น อิชั้นก็ไปก้มๆ เงยๆ มองหาแขกไม่ได้รับเชิญใต้ตู้ก่อนซะแระ...แต่ผลปรากฎว่า มันหายไปอีกแล้วอ่ะ คุณผู้โชมมมมม...

เฮ้อ...นาทีนั้นอิชั้นหัวใจฝ่อลงวูบหนึ่ง คือแบบว่า พยายามผูกมิตรมาสองรอบแล้วอ่ะนะ แล้วจู่ ๆ มันก็หายตัวไปอีก เดาว่าคราวนี้มันคงแอบวิ่งตามแม่ที่ลงไปเปิดร้านช่วงเช้าไปแล้วล่ะกระมัง

...ช่างมันเหอะ...ก็ใช่ว่ามันหลงขึ้นมาแล้วเราจะต้องรับเลี้ยงมันไว้ตลอดชีวิตซะเมื่อไหร่...

พยายามที่จะลืมๆ มันไปละกัน ก็อิ่แค่แมวเด็กผอมโกรกตัวนึงที่หลงขึ้นมาติดอยู่บนบ้าน แต่่การณ์กลับกลายเป็นว่า เช้าวันถัดมา ขณะเดินกวาดบ้านอยู่นั่นเอง..สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เที่ยวแอบอยู่ตรงนั้นตรงนี้ก็กลับโดดผลุงออกจากกองข้าวของทางขึ้นชั้นสามของบ้านอีก

คงไม่ต้องบอกแล้วเนอะ..ว่าใคร..หึหึ

อิชั้นเริ่มหายตื่นเต้วแล้วฮ่ะ แหม...ก็พี่เล่นเปลี่ยนที่ซ่อนเป็นรายวัน นี่ถ้าอิชั้นไม่ลุกขึ้นมากวาดบ้านก็คงไม่เจอที่แอบที่ใหม่ของมันล่ะมั๊งเนอะ คราวนี้เห็นชัด ๆ เลยฮ่ะ ว่าอิ่เด็กนินจาวิ่งปรู๊ดดเข้าไปแอบอยู่ในตู้หลังเก่าที่เปิดกระจกด้านล่างของตู้ไว้

อิ่หร็อบเดิม เดือดร้อนอิ่เจ๊ต้องลากถ้วยอาหารเอาไม้จิ้มไปป้อนมันอีก !!

ต๊ะเอาไว้มาเล่าต่อวันพรุ่งนี้นะคะ เขียนทีไร ยาวทู๊กที :)