มัวแต่วุ่นวายกับงานการจนไม่ได้เขียนไดอารี่แมวเหมียวซะร่วมสองเดือนเลย ชีวิตไหงมันรันทดขนาดนี้ 555 เอาเนาะ มีงานก็ทำกันไป ยังไงซะบ่นว่างานแยะก็ดีกว่าบ่นว่าตกงานล่ะน่ะ
..........
ช่วงที่อิ่เจ๊พยายามผูกมิตรกับไอ้เด็กตะหมูกดำที่ระหกระเหเร่ร่อนมาจ๊ะเอ๋กันในวันหนึ่งเข้า เป็นช่วงที่ต้องใช้ความอดทนค่อนข้างมากเลยแหละฮ่ะ
อาจจะเป็นเพราะว่าเจ้า "หนมปัง" เป็นแมวเด็กที่ไม่เคยถูกต้อนรับมาก่อน และคงจะถูกไล่ตีไล่แห่มาจากที่ไหน ๆ ทำให้ความไว้วางใจในตัวมนุษย์อยู่ในระดับที่ต่ำถึงต่ำมาก
ช่วงอาทิตย์แรกที่อิ่เจ๊พยายามเอาอาหารไปประเคนให้ ไอ้เด็กหยองกร็อดตัวนี้ก็ไม่ค่อยจะยอมออกมาให้เห็นตัวเต็มๆ หรอกนะคะ ได้แต่คุดคู้อยู่ใต้กล่องกระดาษมั่ง ใต้ซอกหลืบโต๊ะม้าหินอ่อนเก่าๆมั่ง ใต้ซิงค์อ่างล้างจานหลังบ้านน้องสาวมั่ง แต่อิ่เจ๊ก็เพียรพยามที่จะทำให้มันอิ่มท้อง ไม่หิวไม่โหยอย่างเต็มที่ จนกระทั่งช่วงหลัง ๆ ดูเหมือนมันจะตื่นกลัวอิ่เจ๊น้อยลงแต่ก็ยังไม่ยอมออกมาให้จับหรือสัมผัสตัวอยู่ดี
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป..เหตุการณ์พลิกผันก็เกิดขึ้นฮ่ะ
เช้าวันนึง..หลังฝนตกเพิ่งหยุดหมาด ๆ อิ่เจ๊ก็ได้เวลาเทอาหารเปียกแล้วจะเอาลงไปให้ไอ้เจ้าตัวเล็ก พอโผล่หน้าออกจากประตูหลังบ้าน ก็ได้ยินเสียงร้อง ม๊าวววว....โหยหวนของแมวใหญ่ตัวนึงเข้า
ด้วยความที่ช่วงหลังๆ เรด้าจับสัญญาณแมวเริ่มทำงานดีขึ้น (คือแทบจะเห็นแมวทุกตัวที่สิงอยู่ตามส่วนต่างๆ ของโลก) อิ่เจ๊ก็บังเอิ้นนน..เห็นไอ้เจ้าแมวใหญ่ตัวสีส้ม ๆ ปีน ๆ หาทางออกจากลูกกรงเหล็กหลังบ้านน้องสาวเข้าให้
"ไงแก..เข้าไปได้ยังไงล่ะนั่น แล้วนี่จะออกได้รึเปล่าเนี่ย"
"ม๊าววววว...." มันร้องตอบฮ่ะ คงนึกแปลกใจอยู่หน่อยๆ ล่ะมั๊ง ว่าร้อยวันพันปีไม่เคยมีมนุษย์คนไหนแวะคุยด้วย แล้วยัยตัวเล็กนี่มันเป็นใคร..ถึงได้แวะถามไถ่กันแบบนี้
"หิวป่าวล่ะ...." อิ่เจ๊ลังเลที่จะเดินต่อ.....ในมือก็ถือถ้วยอาหารเปียกอยู่ (ช่วงนั้นยังไม่มีอาหารแมวเป็นกิจจะลักษณะ มีแต่อาหารเปียกของน้องหมา จริงๆ ก็ของพี่ครีมนั่นล่ะ แฮ้ปมาเฉพาะกิจก่อน) ก็เลยลองใช้ตะเกียบจิ้มอาหารหมายื่นให้ไอ้เจ้าแมวเหลืองดูสักชิ้นดิ๊..ว่ามันจะกินมั้ย
โฮ๊ะ...ไวยังกะงูฉกอ่ะ ไอ้ตัวเหลืองฉกอาหารแมวอย่างว่อง ท่าทางคงจะหิวมาก
แต่อิ่เจ๊หารู้ไม่ว่าการทำเช่นนั้น ทำให้เกิด "ภาระข้อผูกพัน" บางอย่างระหว่างคนกับแมวอ่ะ เพราะพออาหารชิ้นนั้นหลุดเข้าปากไอ้ดอกขจร มันก็เหมือนอิ่ชั้นทำสัญญารับรักมันอย่างไม่ตั้งใจไปครึ่งตัวละ !!
"ม๊าวววววววววววว...." ไอ้เหลืองดิ้นรนพยายามจะออกมาหาอิ่เจ๊ให้ได้ ท่าทางจะเป็นแมวตัวผู้แฮะ เพราะแม้จะผอมจนกระดูกซี่โครงหลังขึ้น แต่ขาก็ใหญ่ ไข่ก็โต เอ๊ย..อิ่ตอนนั้นยังไม่ได้สังเกตไข่ 555 แต่ค่อนข้างแน่ใจล่ะ ว่ามันเป็นตัวผู้
ประเด็นก็คือ...อิชั้นไม่ได้คิดจะเอาอาหารมาให้มันนะเค๊อะ แต่จะเอามาให้ไอ้หนมปังต่างหาก
"ม๊าวววว..." ที่สุดมันก็ออกมาจนได้ แล้วก็รีบรี่เอาตัวมาถู มาไถ คือทำทุกอย่างเพื่อที่จะทิ้ง "กลิ่น" ของความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของในตัวอิชั้นให้มากที่สุด
"อะไรของแกเนี่ย......." อิ่เจ๊พยายามผลักมันออกไปซ้ำแล้วซ้ำอีก..ไรวะ..จู่ ๆ ก็จะมาจับจองกันง่ายๆ ซะงั้น
"ม๊าววววว...." น้ำเสียงออดอ้อน ออเซาะ เจ้าเหลืองพยายามทุกวิถีทางที่จะได้แหล่กอาหารเปียกที่อิชั้นถือไว้ในมือ
อิชั้นหน้านิ่วคิ้วขมวด ขำก็ขำ รำคาญมันก็รำคาญ กลัวว่ามันจะกัดไอ้เจ้าหนมปังด้วย เพราะตอนนี้ไอ้แมวกิ๊กก๊อกตัวน้อย มันคลานกระดุ้บ ๆ มารออาหารเปียกอยู่ใต้อ่างล้างจานแล้ว
"เอ้า ๆ ให้แกด้วยก็ได้ แต่อย่ากัดน้องนะเฟร้ย" อิชั้นจิ้มอาหารเปียกให้มันสลับกับการจิ้มส่งให้ไอ้เจ้าหนมปังที่นั่งคุดคู้เป็นอึ่งอ่างอยู่ใต้อ่างซิงค์ทีละชิ้น
....นับตั้งแต่วันนั้น ผ่านมาอีกหลายวัน...อิชั้นก็ไม่เคยหลบเลี่ยงการเรียกค่าคุ้มครองจากไอ้เหลืองได้เลย T^T
.................
