เพื่อนๆ บล็อกยัยกะทิหลายคน คงพอจะรู้เรื่องฝูงแมวเด็กเอเลี่ยน แขนขาลีบ กระดูกกรอบ ตาแฉะ ที่ถูกแม่มาคลอดไว้ในห้องเก็บของแล้วก็ทิ้งไปเป็นสิบๆ วันตั้งแต่ลูกแมวอายุยังไม่ถึงสองเดือน เดือดร้อนถึงอิ่เจ๊ต้องไปรับตัวลงมาอนุบาลไว้ในออฟฟิศกันมาบ้างแล้วนะคะ และเชื่อว่าอีกหลายคนก็น่าจะพอจำ "ก้อบลิน" ไอ้เจ้าเด็กขาเดฟ ขี้ตากรัง กรอบบบ...ที่สุดในฝูง ที่ชอบสำแดงตัวไปทั่วกล้องอิ่เจ๊กันได้บ้าง.... ^^"
"ก้อบลิน" เป็นลูกแมวตัวที่เล็กที่สุด ผอมหย็องกรอดที่สุด แต่ก็เป็นเด็กที่ฮาที่สุดด้วยค่ะ (>0<") เพราะไม่ว่ามันจะนั่งอยู่ตรงไหนในฝูง อิ่เจ๊ก็ต้องเห็นมันก่อนเสมอ และอาจจะเป็นเพราะรูปร่างแสนทุเรศทุรังของมันกระมังที่ทำให้อิ่เจ๊ไม่คิดว่าก้อบลินจะมีคนจับจองตัว ได้บ้านอยู่ก่อนใครเขาเพื่อน
คงต้องท้าวความกันเล็กน้อยค่ะ ว่าก่อนหน้านั้นอิ่เจ๊มีน้องผู้ช่วยงานอยู่คนนึง ซึ่งช่วยดูแลกะทิกับโกกิอยู่เป็นประจำฮ่ะ ซึ่งลูกน้องคนนี้พื้นเพดั้งเดิมคงต้องบอกว่าเป็นคนที่ไม่ได้คิดจะเลี้ยงตัวอะไรเป็นชิ้นเป็นอันกับเค้าเลย แต่บังเอิ้นนนน...ดันมีเจ้านายที่รักสัตว์ แถมยังหอบเอาไอ้เจ้าสองแสบมาให้เลี้ยงถึงที่ ดังนั้นหน้าที่ในการให้อาหารและน้ำในบางเวลาที่อิ่เจ๊ไม่อยู่ก็เลยตกเป็นของลูกน้องคนนี้ เลี้ยงไปเลี้ยงมา จับไปจับมา จากที่ไม่เคยคิดจะคลุกคลีตีโมงด้วย ก็เลยกลายเป็นคนที่เริ่มจะเอ็นดูแมวขึ้นมาดื้อๆ ซะงั้น...(ออฟฟิศนี้ใช้ระบบอ่อนโยนออสโมซิสฮ่ะ กรั่ก ๆ ๆ)
วันแรกที่จับฝูงเด็กลงมาจากห้องเก็บของ ลูกน้องคนนี้ก็ถูกเกณฑ์มาช่วยด้วยฮ่ะ ไม่รู้เพราะชะตาต้องกันหรือไร เพราะในขณะที่พี่ๆ น้องๆ ฝูงเอเลี่ยนเค้าออกมาเขมือบนมด้วยความหิวโหยเดินพล่านร้องเงี้ยวง๊าวไปทั่ว..ไอ้เจ้าก้อบลินตัวนี้กลับเดินเอาหัวชนกรง ป๊าบ ป๊าบ..ป๊าบ..หาทางออกกับเค้าไม่เจอซะงั้น..(แกเป็นแพะเร๊อะ ??)
"เฮ้ย..ดูดิ่ไอซ์..ไอ้ตัวนี้นอกจากกรอบกว่าใครเขาเพื่อนแล้ว ยังโง่อีกด้วยว่ะ มันหาประตูออกจากกรงไม่เจออ่ะ..เรียกมันว่าเจ้าโง่ดีมะ..5555+" อิ่เจ๊แกล้งเรียกมันไปงั้นแหนะ จริงๆ แอบเอ็นดูมันมิใช่น้อย ลองนึกภาพลูกแมวตัวจ้อย แขนขาลีบ หางงอ คอตีบ เดินต้วมเตี้ยมหมุนอยู่ในกรงตัวเดียว ทั้งๆ ที่ประตูกรงก็เปิดกว๊าง..กว้างแต่มันเจือกหาทางออกไม่เจอดูดิ่ ว่ามันน่าขำขนาดไหน
"ฮึ้ย..พี่แหม่มอย่าไปเรียกมันแบบนั้นสิ" แน๊...... !! มีเถียง
"ทำไมอ่ะ..ก็มันโง่จริงๆ อ่ะ ดูสิ ตัวอื่นเค้าออกมาได้หมด มีมันเดินเอาหัวชนกรงอยู่นั่นแหละ ตาก็แฉะ ตัวก็เล็ก หางก็หัก ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่กระดูก..ขี้เหร่แบบนี้ สงสัยจะไม่ได้บ้านกับใครเค้าหรอก คงต้องอยู่ตกค้างเป็นแมวที่ตึกนี่ล่ะ" ว่าแล้วอิ่เจ๊ก็ต้องลงมือไปควักมันออกมาจากกรงเองจนได้ เฮ้อ..กรรมของเอร็งมั้ยนี่ !!
...คนฟังนิ่ง......เริ่มเอานิ้วเขี่ยไอ้เจ้าโง่
"หนูว่าจะเลี้ยงสักตัว..ดีมั้ยอ่ะ"
"ห๊ะ...." อิ่เจ๊หันไปมองหน้าลูกน้อง "..เธอจะเลี้ยงแมวเหรอ"
"มันก็น่ารักดีอ่ะ แต่จะเอาตัวไหนดียังไม่รู้"....คำว่ายังไม่รู้หลุดออกมาจากปาก แต่ตาแม่ลูกน้องไพล่ไปจับที่ "ไอ้โง่" ที่เดินเขย่งเก็งกอย ตัวสั่น ๆ แกร็นๆ เบียดซี่โครงบานๆ เข้าไปอยู่ใจกลางวงพรรคพวก
"เธอก็เอาไอ้เจ้าตัวเล็กนี่ไปสิ มันก็น่ารักดีนะไอซ์" ลูกน้องอีกคนเชียร์ ส่วนอิ่เจ๊นึกในใจ..มันเหลือความน่ารักให้เห็นตรงไหนวะ !!??
"อือ..ก็ว่าจะเอามันนี่แหละ...." นิ่งไปนิด คงลังเล เพราะตัวสวยๆ อนาคตไกลก็มีให้เลือก..แต่สายตาก็ยังจับอยู่ที่ก้อบลินที่เดินเก้ๆ กังๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่หนังหุ้มกระดูก "หนูเอาตัวนี้ก็ได้พี่แหม่ม..."
ห๊ะ....อิ่เจ๊ประหลาดใจค่ะ..555+ แต่ก็ดีใจนะ เพราะคิดว่าลูกแมวตัวสวยๆ น่าจะหาบ้านได้ไม่ยาก แต่ไอ้ที่ขี้เหร่ๆ สุดๆ แบบก้อบลินนี่สิ คงไม่มีใครเขาอยากได้หรอก ใจจริงก็ตั้งใจไว้แล้วนะคะว่าถ้ามีตัวไหนตกค้างไม่มีคนเอา อิ่เจ๊ก็คงต้องเลี้ยงไว้ล่ะ แต่ก็ไม่นึกว่่าลูกน้องตัวเองซึ่งร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะมีแมวเป็นของตัว จะเอ่ยปากขอแมวตัวที่ขี้ก้างที่สุดในฝูงไปเลี้ยง
ไม่พูดพร่ำทำเพลงค่ะ ถัดมาอีกสองวันเท่านั้น ก้อบลินก็ย้ายนิวาสถานไปอยู่ที่ห้องพักกับ "แม่ใหม่" หน้าตาเฉย..
"อะไร..เธอเอาก้อบลินไปเลี้ยงที่ห้องแล้วเหรอ" อิ่เจ๊แวะไปนับหัวลูกแมวในเย็นวันนึง แล้วก็พบว่าก้อบลินไม่มาเช็คชื่อเหมือนเคยก็เลยถาม..
"เอาไปแล้วพี่แหม่ม เอาไปเลี้ยงไว้ที่ห้องมันจะได้กินเต็มที่อ่ะ" น้องมันว่างั้น..หุหุ..ในตอนหน้าเรามาดูวิวัฒนาการของเจ้าก้อบลินเมื่อย้ายเข้าไปเป็นเด็กในบ้านแม่ไอซ์กันนะคะ ว่ามันเติบโตแข็งแรงและเปลี่ยนแปลงไปขนาดไหน แล้วกลับมาพบกันได้ใหม่ในครั้งหน้าค่ะ :D
