หลังจากที่ปล่อยไอ้เด็กตัวเหี่ยวไว้ที่ระเบียงหลังบ้าน โดยทิ้งสเบียงไว้ให้นิดหน่อย เผื่อว่ามันจะกล้าออกมากิน อิชั้นก็แว่บออกไปทำงานฮ่ะ แต่ก่อนหน้านั้นก็มีแวะบอกกล่าวคุณนายของบ้านไว้หน่อยนึง ว่ามีแมวหลงมาอยู่ข้างบนตัวนึงนะ เพราะคิดว่าให้คุณนายรับรู้ไว้หน่อย เผื่อจะได้กักตัวพี่ครีมเอาไว้ข้างล่าง ไม่ขึ้นมาไล่ฟัดแมวข้างบนเข้าให้
แต่การณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้นฮ่ะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคุณนายแม่ไม่อยากให้มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแมวอยู่บนบ้าน หรือเป็นเพราะอิชั้นเปิดประตูระเบียงทิ้งไว้กันแน่ เพราะพอกลับมาจากที่ทำงาน..อิ่เด็กหลงแม่ก็หายตัวไปซะแระ...
เอาเถอะ..นาทีนั้นอิชั้นคิดว่า ก็ดีแล้ว...บางทีมันอาจจะแค่หนีแม่ออกมาเที่ยวแล้วหาทางลงจากชั้นบนบ้านของอิชั้้นไม่เจอ ในเมื่อมันหาทางลงเองได้แล้ว ก็แล้วกันไปเต๊อะ..
อิ่เด็กเหี่ยวสีเปรอะหายหน้าไปสองวันฮ่ะ...ค่ำคืนนึง ช่วงที่อิชั้นนั่งส่องเฟสชาวบ้านอยู่อย่างเมามัน จู่ ๆ หางตาก็เห็นตัวอะไรย่องตะคุ่ม ๆ มาจากใต้ตู้เสื้อผ้าด้วยฝีเท้าเงียบกริบ
"เฮ่ย...." อิชั้นอุทานอยู่ในใจ นึกว่าตัวเองตาฝาด...
...ไอ้เด็กหลงแม่ตัวนั้นนี่นา...
ป๊าดดด..อิชั้นเผลอยิ้มที่มุมปาก นึกว่ามันเหาะระเห็จลงจากชั้นบนบ้านไปเรียบร้อยไปตั้งแต่เมื่อสองวันที่แล้วละ นี่แสดงว่ามันแค่ย้ายที่ซ่อนอย่างงั้นเหรอ
ไอ้เด็กซี่โครงบานเงยหน้าขึ้นสบตาอิชั้น แล้วก็ค่อย ๆ กรอเทปกลับ..หุหุ คือค่อย ๆ เดินถอยหลังช้า ๆ ถอยกลับเข้าใต้ตู้ไปอย่างหน้าด้านๆ
มันคงคิดว่า...ซรวยแระ อิ่เจ๊ตัวเล็กนี่ดันจับได้ซะละ ว่าตรูยังไม่ได้ไปไหน..แต่ช้าไปแล้วฮ่ะ เพราะ ณ.จุดนั้น อิชั้นได้เอาปูนป้ายหัวมันไว้เป็นที่เรียบร้อยแระ (ขออธิบายคำ่า เอาปูนป้ายหัวซึ่งเป็นสำนวนเก่าหน่อยนะฮะ เผื่อคนรุ่นใหม่ๆ จะไม่เข้าใจ เอาปูนป้ายหัว หมายถึง ตั้งเป้าหมายไว้กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งหรือคนใดคนหนึ่งไว้แล้วว่าจะทำอย่างไร ประมาณนี้นะฮะ)
ค่ำนั้น อิชั้นรอจนดึก...ไม่ใช่อะไรหรอกฮ่ะ คือรอจนกว่าคุณนายแม่กับพี่ครีมจะเข้านอนซะก่อน แล้วก็คว้าไฟฉายพร้อมฉีกอาหารซองของพี่ครีมลากชุดนอนลายหมีไปก้ม ๆ เงย ๆ แถวใต้ตู้นั่นล่ะ
แล้วก็โป๊ะเชะ...อิ่เด็กตัวเปรอะนั่งตัวงอหน้าตาตื่น ๆ ส่งเสียงครืด ๆ อยู่ที่มุมหนึ่งใต้ตู้เสื้อผ้านั่น
"ไง..แก ชั้นนึกว่าแกลงไปแล้วนะเนี่ย หิวป่าวล่ะ"
อิ่เด็กมอมส่งเสียงครางในลำคอดังขึ้น พลางแยกเขี้ยวแสยะฟัน ซึ่งจากประสบการณ์อันช่ำชองในการเลี้ยงแมวสองตัวถ้วนมาสองปี...อิชั้นแปลได้ทันทีว่า...มันขู่ !!
"อีกละ ขู่ชั้นอีกละ อ่ะ ขู่ก็ขู่ไป ขู่ด้วยกินด้วยก็ได้เอ้า" อิชั้นใช้วิธีเดิมก็คือเอาไม้ตะเกียบจิ้มอาหารเปียกพี่ครีมยื่นเข้าไปใต้ตู้ พัฒนากว่าเดิมเล็กน้อยอิ่ตรงคราวก่อนนั่งคุดคู้ แต่คราวนี้แม่มมม..นอนพังพาบคว่ำกับพื้นเลย 555
เหมือนเดิมฮ่ะ อิ่เด็กตัวมอมแยกเขี้ยวแฟร่ดดด..แต่ก็ยอมกินอาหารด้วยท่าทางหิวโหย แป๊บเดียวเท่านั้นล่ะ อาหารทั้งซองก็เกือบหมดถ้วย
อิชั้นปล่อยให้มันได้คลายความกลัวด้วยการทิ้งมันไว้ตรงที่เดิมฮ่ะ ตั้งใจไว้ว่าถ้าพรุ่งนี้เช้ามันยังอยู่ ก็จะผูกมิตรกันด้วยอาหารอีก....อิ่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่า เอาวะ..ในเมื่อแกหลงมาแล้วยังไม่ได้หลงไป ตราบใดที่แกอยู่บนบ้านชั้นนี่ แกก็ไม่อดตายหรอก
คิดได้ดังนั้นอิชั้นก็เข้านอนฮ่ะ.....
เช้าขึ้นมา เพิ่งจะแหกขี้ตาตื่น อิชั้นก็ไปก้มๆ เงยๆ มองหาแขกไม่ได้รับเชิญใต้ตู้ก่อนซะแระ...แต่ผลปรากฎว่า มันหายไปอีกแล้วอ่ะ คุณผู้โชมมมมม...
เฮ้อ...นาทีนั้นอิชั้นหัวใจฝ่อลงวูบหนึ่ง คือแบบว่า พยายามผูกมิตรมาสองรอบแล้วอ่ะนะ แล้วจู่ ๆ มันก็หายตัวไปอีก เดาว่าคราวนี้มันคงแอบวิ่งตามแม่ที่ลงไปเปิดร้านช่วงเช้าไปแล้วล่ะกระมัง
...ช่างมันเหอะ...ก็ใช่ว่ามันหลงขึ้นมาแล้วเราจะต้องรับเลี้ยงมันไว้ตลอดชีวิตซะเมื่อไหร่...
พยายามที่จะลืมๆ มันไปละกัน ก็อิ่แค่แมวเด็กผอมโกรกตัวนึงที่หลงขึ้นมาติดอยู่บนบ้าน แต่่การณ์กลับกลายเป็นว่า เช้าวันถัดมา ขณะเดินกวาดบ้านอยู่นั่นเอง..สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เที่ยวแอบอยู่ตรงนั้นตรงนี้ก็กลับโดดผลุงออกจากกองข้าวของทางขึ้นชั้นสามของบ้านอีก
คงไม่ต้องบอกแล้วเนอะ..ว่าใคร..หึหึ
อิชั้นเริ่มหายตื่นเต้วแล้วฮ่ะ แหม...ก็พี่เล่นเปลี่ยนที่ซ่อนเป็นรายวัน นี่ถ้าอิชั้นไม่ลุกขึ้นมากวาดบ้านก็คงไม่เจอที่แอบที่ใหม่ของมันล่ะมั๊งเนอะ คราวนี้เห็นชัด ๆ เลยฮ่ะ ว่าอิ่เด็กนินจาวิ่งปรู๊ดดเข้าไปแอบอยู่ในตู้หลังเก่าที่เปิดกระจกด้านล่างของตู้ไว้
อิ่หร็อบเดิม เดือดร้อนอิ่เจ๊ต้องลากถ้วยอาหารเอาไม้จิ้มไปป้อนมันอีก !!
ต๊ะเอาไว้มาเล่าต่อวันพรุ่งนี้นะคะ เขียนทีไร ยาวทู๊กที :)
